Sztuka cyrkowa – akrobatyka, kuglarstwo, żonglerka, fireshow, szczudlarze, klauni

Cyrk jest jedną z najpopularniejszych i najbardziej charakterystycznych form rozrywkowych. Jest to zbiór sztuk widowiskowych polegających między innymi na pokazach akrobatycznych, żonglerstwie, połykaniu ognia czy mieczy.

Trudno sobie również wyobrazić cyrk z prawdziwego zdarzenia bez porządnego klauna albo mima czy innych komediantów. Sam klaun jest chyba symbolem nierozerwalnie kojarzącym się z pokazami cyrkowymi, a przy tym są oni ulubieńcami dzieci ze względu na zabawne zachowanie i kolorowe stroje, wielkie buty, czerwone nosy.

Choć trudno w to uwierzyć, początki sztuki cyrkowej sięgają aż średniowiecza, gdzie wędrowne trupy artystyczne występowały w różnych miastach ze swoim programem. Jarmarki i festyny były okazjami, na których zawsze można było spotkać kuglarzy, natomiast ulice miast służyły za arenę.

Cyrkowy namiot, w którym dziś odbywają się pokazy jest przeważnie miejscem, do jakiego dziecko wejdzie niemalże zauroczone. Ogromna arena i magia cyrkowego świata mogą bez wątpienia oczarować każdego. Dziś w dobie rozwoju branży usługowej, mamy możliwość wynajęcia artystów na konkretne okazje, na przykład przyjęcia urodzinowe dla dzieci. 

Wydawać by się mogło, że nieodłącznie na urodzinach musi pojawić się klaun, jednakże dzieci, a często również i dorośli chętnie oglądają występy żonglerów, szczudlarzy oraz akrobatów. Warto docenić pracę artystów cyrkowych, ponieważ niejednokrotnie wiąże się ona z niebezpieczeństwem, szczególnie, gdy chodzi o popisy na trapezach lub w przypadku treserów dzikich zwierząt.

Trzeba także przyznać, że na pozór łatwe sztuczki, takie jak jazda na jednokołowym rowerze jest nie lada wyczynem okupionym długimi godzinami ciężkiej pracy.

Żonglerka to jedna z najbardziej popularnych cyrkowych sztuczek. Artyści zwinnie podrzucający kilkanaście piłeczek lub przerzucający między sobą kółkami wywołują nasz nieodmienny podziw.  Zazdrościmy im zwinnych ruchów i precyzji, a po powrocie do domu sami próbujemy swych umiejętności, zwykle z mizernym skutkiem. Opanowanie do perfekcji sztuki żonglowanie wymaga  bowiem wielu godzin żmudnych ćwiczeń.

Sztuka ta ma swoją długą historię. W starożytnym Egipcie zajmowały się nią przede wszystkim kobiety. W późniejszych czasach żonglerka była rzadko praktykowana, w średniowieczu wiązano ją na przykład z działaniem sił nieczystych, co nie zachęcało do jej uprawiania. Dopiero w XVIII w., w latach rozkwitu nowożytnego cyrku żonglerka wróciła do łask.

Dziś stanowi jeden z obowiązkowych elementów wielu pokazów cyrkowych. Wraz ze wzrostem popularności tej trudnej sztuki rosła też liczba różnych jej wariantów.

Najbardziej popularna forma żonglowania to żonglerka solo, w której artysta przerzuca z ręki do ręki przedmioty, a następnie zwinnie je łapie. W cyrku możemy spotkać także żonglerkę wieloosobową, w której kilka osób przerzuca przedmioty między sobą. Do najbardziej efektywnych form żonglerki należy żonglerka kontaktowa, w której artysta nie traci kontaktu z przedmiotem, którym żongluje, a on niejako przepływa po jego ciele.

Przy tej sztuczce wykorzystuję się zwykle kulę wytworzoną z akrylu, jednak żonglerka nie ogranicza się tylko do tego rodzaju przedmiotów. Spotyka się więc tradycyjną żonglerkę kulami, ale także żonglowanie maczugami, obręczami, kapeluszami, nawet płonącymi poi. Popularność występów żonglerów sprawiła, że obecnie powstają kolejne szkoły i kursy żonglerki.