Sztuka cyrkowa – akrobatyka, kuglarstwo, żonglerka, fireshow, szczudlarze, klauni

Choć sztuka cyrkowa pojawiła się już w średniowieczu, kiedy to wędrowni kuglarze występowali samotnie lub w grupach na jarmarkach i festynach, to sama akrobatyka została do cyrku wprowadzona dopiero w XIX wieku we Francji. Wcześniej uprawiano ją już w starożytności i była ona elementem obrządku pogrzebowego.

Są to wyczyny, które choć wydają się bardzo łatwe, rzeczywiście przekraczają naturalne ludzkie zdolności. Tak jak w przypadku wielu innych cyrkowych sztuczek, akrobacje, szczególnie te w powietrzu, ale nie tylko są efektem wielu godzin trudnej pracy nad swoim ciałem, gibkością i synchronizacją z innymi ludźmi biorącymi udział w danym przedstawieniu.

Idąc do cyrku możemy zatem spotkać wielu akrobatów, którzy potrafią zaprezentować takie figury, które są jednocześnie piękne, niebezpieczne i trudne do wykonania przez kogoś, kto nie trenuje tej sztuki. Trampoliny, trapezy, liny, koła, rowery i motocykle to tylko niektóre z przedmiotów, które służą akrobacie do wykonywania sztuczek.

Już ze starożytności wywodzi się także sztuka wykonywania akrobacji na zwierzętach, na przykład na pędzącym koniu lub byku. W cyrku wszystko jest możliwe, a wyobraźnia to najmocniejsza strona artystów cyrkowych. Trzeba jednak wiedzieć, że nie można wrzucać wszystkich tych dziedzin do jednego worka.

Akrobatyka konna, cyrkowa, sportowa, rowerowa, a nawet powietrzna to w gruncie rzeczy bardzo różne dyscypliny wymagające różniących się umiejętności. Akrobatyka doczekała się zresztą także uznania jej jako dyscypliny sportowej. Niemniej jednak za każdym razem oglądając takie wyczyny zastanawiamy się jak to jest możliwe, że ci ludzie bez problemu i z pozorną lekkością zaprzeczają wszystkim prawom fizyki.

Na samo wspomnienie o cyrku przed oczami wielu z nas stają klowni. Kolorowi przebierańcy z czerwonym nosem i tęczową peruką na głowie wywołują uśmiech na naszych twarzach, bez względu na to, ile mamy lat. I takie właśnie jest zadanie klownów: bawić i rozśmieszać cyrkową publiczność.

Ich występy zawierają często elementy akrobatyki, czy tresury zwierząt, co jeszcze bardziej je uatrakcyjnia. Wbrew pozorom ich praca wymaga, bowiem wielu umiejętności i przede wszystkim talentu, nie tylko komicznego. Niełatwo jest, bowiem przyciągnąć uwagę rozentuzjazmowanej publiczności i konkurować z występami akrobatów czy magików, dla których pokaz klowna stanowi jedynie przerywnik.

Większość klownów opanowało tą sztukę do perfekcji. Nauczyli się grać na instrumentach, wykonywać sztuczki akrobatyczne, czy tańczyć – wszystko po to, by zainteresować widza i wywołać uśmiech na jego twarzy. Na przestrzeni lat pojawiło się kilka klownów, które zasługują na naszą szczególną uwagę, jest to rodzina Fratelli czy klown Coco.

Wykonując ten z pozoru niepoważny zawód można, więc na długie lata zyskać sobie sympatię widzów i na długo utkwić w ich pamięci. Dużą rolę w występie klownów, oczywiście oprócz sztuczek, które wykonują, odgrywa ich strój.

Ubranie klowna musi być starannie dobrane, a równocześnie groteskowe i przerysowane na tyle, by samo w sobie wywoływało radosny śmiech widza. Zwykle są to więc przydługie, kolorowe spodnie na szelkach i buty w ogromnym rozmiarze. Istotna jest także peruka, zwykle ruda lub biała, chociaż możemy spotkać również klownów o tęczowych włosach. Nieodłącznym elementem i dopełnieniem stroju każdego klowna jest też czerwony, okrągły nos, nieodmiennie kojarzony z jego osobą.